The Daisy; deel II

Een kort verhaal van Hans Christian Andersen. Het gaat om een madeliefje en een leeuwerik. De bloem en de vogel gedijen beide goed in hun natuurlijke omgeving.

Gevorderde

Lees en luister naar dit verhaal in Beelinguapp!

De volgende ochtend strekte de bloem opnieuw haar zachte bloemblaadjes uit, als kleine armpjes, naar de lucht en het licht. Opeens herkende het madeliefje de stem van de vogel, maar wat ze zong klonk zo droevig. De arme vogel had inderdaad goede redenen om verdrietig te zijn. Het was gevangen en in een kooi dicht bij het open raam gezet.
Het zong over de gelukkige dagen dat het vrolijk kon rondvliegen, van verse groene maïs op de velden. Het zong ook over de tijd dat het bijna tot aan de wolken kon zweven. De arme leeuwerik was zeer ongelukkig als gevangene in een kooi. Het madeliefje had er zo graag bij geholpen, maar wat kon er gedaan worden? Dat was inderdaad heel moeilijk voor zo'n kleine bloem om erachter te komen.
Het was helemaal vergeten hoe mooi alles eromheen was. Het vergat hoe warm de zon scheen en hoe prachtig wit zijn eigen bloemblaadjes waren. Het kon alleen maar denken aan de arme vogel in gevangenschap, waarvoor hij niets kon doen.
Toen kwamen er twee kleine jongens uit de tuin; een van hen had een groot scherp mes, zoals waarmee het meisje de tulpen had gesneden. Ze kwamen recht op het madeliefje af, dat niet begreep wat ze wilden.