Η Μαργαρίτα, Μέρος 2ο

Ένα διήγημα του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Αφορά μια μαργαρίτα και ένα κορυδαλλό. Το λουλούδι και το πουλί ευδοκιμούν στο φυσικό τους περιβάλλον.

Ενδιάμεσος

Διαβάστε και ακούστε αυτή την ιστορία στο Beelinguapp!

Το επόμενο πρωί, το λουλούδι για άλλη μια φορά άπλωσε τα τρυφερά του πέταλα, σαν μικρά χέρια, προς τον αέρα και το φως. Ξαφνικά η μαργαρίτα αναγνώρισε τη φωνή του πουλιού, αλλά αυτό που τραγουδούσε ακουγόταν τόσο θλιβερό. Πράγματι, το καημένο το πουλί είχε καλό λόγο να είναι λυπημένο. Είχε πιαστεί και το είχαν βάλει σε ένα κλουβί κοντά στο ανοιχτό παράθυρο.
Τραγουδούσε για τις ευτυχισμένες μέρες που μπορούσε να πετάξει χαρούμενα, με φρέσκο πράσινο καλαμπόκι στα χωράφια. Τραγουδούσε επίσης για την εποχή που θα μπορούσε να πετάξει στα ύψη σχεδόν μέχρι τα σύννεφα. Ο καημένος ο κορυδαλλός ήταν δυστυχισμένος σαν φυλακισμένος σε κλουβί. Η μικρή μαργαρίτα θα ήθελε τόσο πολύ να το βοηθήσει, αλλά τι θα μπορούσε να γίνει; Πράγματι, αυτό ήταν πολύ δύσκολο για ένα τόσο μικρό λουλούδι να το ανακαλύψει.
Ξέχασε εντελώς πόσο όμορφα ήταν τα πάντα γύρω του. Ξέχασε πόσο θερμά έλαμπε ο ήλιος και πόσο υπέροχα λευκά ήταν τα πέταλά του. Σκεφτόταν μόνο το φτωχό αιχμάλωτο πουλί, για το οποίο δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.
Τότε δύο μικρά αγόρια βγήκαν από τον κήπο. ένας από αυτούς είχε ένα μεγάλο κοφτερό μαχαίρι, όπως αυτό με το οποίο το κορίτσι είχε κόψει τις τουλίπες. Ήρθαν κατευθείαν προς τη μικρή μαργαρίτα, η οποία δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήθελαν.