Ένας μύθος του φεγγαριού, μέρος ΙΙ

Διήγημα του Χ.Τζ. Γουέλς για έναν άντρα που παίρνει καινούριο κοστούμι από τη μητέρα του.

Προχωρημένος

Διαβάστε και ακούστε αυτή την ιστορία στο Beelinguapp!

Ούτε ένα κουμπί δεν είχε αμαυρωθεί, ούτε μια κλωστή δεν είχε ξεθωριάσει σε αυτό το αγαπημένο κοστούμι του. Ήταν αρκετά χαρούμενος που έκλαιγε καθώς σε μια αθόρυβη βιασύνη το φόρεσε. Και μετά πήγε πίσω, απαλά και γρήγορα, στο παράθυρο και κοίταξε έξω στον κήπο. Στάθηκε εκεί για ένα λεπτό, έλαμπε στο φεγγαρόφωτο, με τα κουμπιά του να τρεμοπαίζουν σαν αστέρια. Πριν βγει στο περβάζι και σκαρφάλωσε στο μονοπάτι του κήπου από κάτω. Προσπάθησε να κάνει όσο λίγο θρόισμα μπορούσε. Στεκόταν μπροστά στο σπίτι της μητέρας του. Ήταν λευκό και σχεδόν τόσο απλό όσο τη μέρα. Είχε κάθε παράθυρο τυφλό εκτός από το δικό του κλειστό σαν μάτι που κοιμάται. Τα δέντρα ρίχνουν ακόμα σκιές σαν περίτεχνη μαύρη δαντέλα στον τοίχο.